موجود است ، پس بنا بر اين علم خداشناسى برترين و گرامى علوم مىباشد ، علماى علم خداشناسى از سخنان و احاديث على عليه السّلام بسيار استفاده كرده‌اند . معتزله پيروان و اصل بن عطاء هستند و عقائد خود را از او گرفته‌اند ، و اصل خود از شاگردان ابو هاشم عبد الله بن محمد بن حنيفه بود ، و ابو هاشم هم شاگرد پدرش محمد و او هم از پدرش على عليه السّلام گرفته بود ، اشعرىها از ابو الحسن اشعرى پيروى مىكنند و او هم شاگرد ابو على جبائى است كه خود از معتزله بود . يكى از علوم علم فقه مىباشد ، على عليه السّلام بنيان گذار اين علم است ، هر فقيهى در اسلام خود را شاگرد آن حضرت مىداند ، و از فقه او استفاده مىكنند ، اصحاب ابو حنيفه از ابو حنيفه فرا گرفتند ، و شافعى هم از محمد بن حسن فرا گرفت و محمد بن حسن از ابو حنيفه فرا گرفت . احمد بن حنبل فقه را نزد ابو حنيفه خواند و ابو حنيفه هم فقه را از جعفر بن محمد عليهما السّلام فرا گرفت و جعفر هم از پدرش تا به على عليه السّلام رسيد ، اما مالك بن انس در نزد ربيعة الرأى فقه آموخت و ربيعه از عكرمه فرا گرفت و عكرمه از عبد الله بن عباس و عبد الله هم از على آموخت ، پس فقهاء چهارگانه همه از على فقه را گرفتند . فقهاء شيعه و زيديه هم معلوم است كه همه احكام آنها از طريق على عليه السّلام رسيده است اما علم تفسير قرآن اكثرش به عبد الله بن عباس مىرسد و معلوم است كه عبد الله بن عباس يكى از شاگردان مكتب على عليه السّلام بوده ، و هر چه داشت از آن جناب فرا گرفته بود . متصوفه و ارباب طريقت هم خود را به او مىرسانند و على عليه السّلام را رهبر خود مىدانند ، بطورى كه معلوم است همه صوفيان در بلاد اسلامى خود را به او پيوند مىدهند و خرقه‌اى را كه شعار خود قرار داده‌اند به او نسبت مىدهند ، جنيد بغدادى ، ابو يزيد بسطامى معروف كرخى و ديگران در سخنان خود از او الهام مىگيرند . علوم ادبيات و نحو كه انتساب آن به على عليه السّلام بسيار روشن است ، همه علماء